turşu

sunum yapmak istemiyorum ve evlenesim var.

EVLENSE YA BENLE?

şurda otururken, canım kenarı, klasik üçlü -kahve sigara kitapla-, tıpkı senin o sevdiğini tahmin ettiğim ihtiyar balıkçı gibi hissediyorum.

yo yoo, makale sunumu hazırlamam gerektiğini biliyorum. ama şimdi konumuz o değil, ben başka bir şey söylemek istiyorum sana aslında.

ihtiyar balıkçı var ya hani, o işte, onun gibi diyorum. sen de deniz de başka yiyecek balık hiç kalmamış gibi yılların yorgunluğunun sırtına çöktüğü, balık tutamadığı seksen beşinci günde denize umutsuzca bıraktığı ihtiyar balıkçının oltasına takılmış kılıç balığı olursun mesela bu hikayede. 

hiç görmesem de hiç tanımasam da, önceki -ve diğer tüm balıkları- unutturup aç susuz ama sigaralı peşinde düştüğüm balık gibi. sana da üzülüyorum kendime de.

fakat ihtiyar balıkçının, santiago’nun, oltasının ipine gece boyu sarılıp parmaklarının uyuşup kanamasına rağmen o oltaya tutunup asılması gibi asılıyorum ben de kendi oltamın ucundakine. neler düşünüyor, nereden geldi nereye gidiyor diyerek, hikayeni merak ederek. 

seneler mi acaba balıkçıyı böyle sabırlı böyle olumlu yapan, böyle umutlu? öyleyse daha çok yolum var. ama denizin dibinden gelen bir şeyse ne olduğunu onun da benim de senin de bilmediğin gibi, o zaman umut var hala. 

seksen beş şanslı bir sayıdır.

seksen beşinci günde bile umut olur mu?

oluyor işte.

yıkıldım artık ben

sevemem yeniden

başıma gelenler hep senden.

nolur beni sev,

bari sen sev amk.

bak gerçekten bu sefer de olmazsa ben iflah olmam

ilan-ı aşk etmene gerek yok, sadece facebooktan ekliceksin pezevenk niye bu kadar düşünüyon amk